دریغ است ایران که ویران شود

«پارس،ترک،کرد،لر،بلوچ،ماد،پارت،...»

«ایران عزیز»
بچه ها این سرزمین نازنین
دشمن بسیار دارد در کمین
داغ دارد هم به دل هم بر جوین
بوده نامش از قدیم ایران زمین
یادگار پاک قوم آریاست (پارس،پارت،ماد،...)
بچه ها ،بچه ها از هر گروه و هر نژاد
دست اندر دست هم بایست داد
فارق از هر مرده باد و زنده باد
سر به راه مملکت بایست داد
مام میهن عاشق صلح و صفاست
(«داریوش» مرد ترک زبان از سرزمین آذربایجان)

آذرآبادگان من جان جانان من است
قیمت خون ارس،رگ ایران من است


از آن سرزمین پهناور و بی نظیری که کوروش و داریوش بزرگ برای ما گذاشتند چه مانده؟!
از آن اقتدار و قدرت در تمام دنیا،از نام ایران چه مانده؟!
تا کی باید در افکار انتزاعی و پوچ و سرشار از نادانی خود غوطه خورد؟!
قسمت های بسیاری از سرزمین پهناور و بی نظیرمان را جدا کردند و همه نتیجه ی کوته فکری خودمان و بی کفایتی گذشتگان نه چندان دور خود بوده.
آیا این روند نزولی نباید جایی باز ایستد؟!
بهتر نیست بجای اینکه به یاوه گویی های شبکه های کثیف تازی زبان و همچنین هوس بازان بازان ترکیه، برای لحظاتی از مغز خود استفاده کنیم.
چه طور می توان ابلهان هوس باز و بی بته ی ترکیه را با غیور مردان آذربایجان و زنجان مقایسه کرد؟!
چه طور می توان شیر مردان خوزستان را با پست ترین نژاد تاریخ بشریت در یک سطح قرار داد؟!
کاملا مشخص است که این افکار یک ایرانی نیست.
چه کسی می تواند این آتش درون خودمان را خاموش و یا شعله ور سازد، جز خودمان!
کافی است!!!
این تفکر کودکانه که به نفع هیچ ایرانی نیست کافی است.
بهتر نیست دست اندردست خود دهیم و به سوی نور و روشنایی و آزادی حرکت کنیم.
بهتر نیست به جای اینکه فکر تجزیه ی ایران عزیز (که البته کاری خنده دار و ناشدنی است) باشیم به فکر باز گرداندن زمین های از دست رفته ی مان باشیم.
به فکر باز گرداندن «ترکیه، ارمنستان، ترکنستان، آذربایجان، تاجیکستان، افغانستان، پاکستان، هند، عمان، بحرین، امارات، قطر، تازیستان، کویت، عراق، سوریه، لبنان، فلسطین، اسراییل، اردن، مصر و ...» باشیم.
به امید روزی که فرزند کوروش پیامبر متولد شود و همه ی ما را به آرزوی دیرین خود برساند و به امید روزی که تک تک ما (ترک، کرد، لر، بلوچ، ماد، پارت، پارس و ...) هم پیمان و پیرو آن مرد بزرگ آزادی خواه باشیم.
به امید روزی که دوباره ایران همچون گذشته ی پر افتخار خود، حرف اول و آخر را در دنیا بزند.
-----------------------------------------------

دوباره می سازمت وطن اگرچه با خشت جان خویش

ستون به سقف تو می زنم اگرچه با استخوان خویش

دوباره می گویم از تو گفت به میل نسل جوان تو

دوباره می شویم از تو خون به سیل اشک روان خویش

-----------------------------------------------
به امید نابودی دشمنان ایران (تازیان)

جاوید ایران

مردی از پارس

«سال سگ بر سگ پرستان مبارک »

ولی خدمت این تازی احمق باید گفت که :

«سال سگ پارسال بود نه امسال»

ولی در کل چقدر میتونه یک آدم اینقدر احمق باشه که بین دو پیامبر تفاوت بذاره.

محمد پیامبر تازیان (از نظر ما هم پیامبر ) = کوروش و زرتشت هم پیامبر پارسیان.

نفرین تو ، ای اهورا  بر آنان که بندگان پاک تو را انکار کرده و آنان را به سخره می گیرند.

مردی از پارس

به نام سپند مینو

"من از ديروز و من از امروزم؛ ولی بخشی از من از فرداست، از پس فرداست و از هميشه است"

« آنچنان گفت زرتشت»

امروز پنجم فروردین 3745 ،

شب ششم فروردین (روز تولد پیامبر مهر و نیکی،اشو زرتشت)

«با دستهای برافراشته ، ای مزدا بتو نیایش میکنم ، و با فروتنی از تو درخواست خوشبختی دارم . باشد که همه کردارهای من، با خرد و اندیشه نیک و هماهنگ با آئین راستی انجام گیرد ، تا تو را خشنود ، و روان زمین بارور راخوشبخت سازم
 پس ، ای مزدا اهورا، با اندیشه نیک به سوی تو میآیم ، تا در پرتو راستی ، خوشبختی هر دو جهان ، مادی و مینوی را بمن بشناسانی ، تا بتوانم آنرا به همراهان خود بشناسانم»

به خشنودي اهورامزدا 
انديشه و گفتار و كردار نيك را مي‌ستايم
آئين زرتشت را مي‌ستايم، كه خواستار آزادگي و آشتي و از‌خود‌گذشتگي و پارسايي و يگانگي است

بود مردمي کيش و آيين ما  
نگيرد خرد ُخرده بر دين ما
بياريم باز آب رفته بجوي
مگر زان بيابيم باز آبروي

(فردوسي)

مردی از پارس

بازگشت به اصل !

دین خود را آگاهانه انتخاب کنید .خدای خود را به زبان خود ستایش کنید. (لا اکراه فی الدین=در دین هیچ اجباری نیست)

تا حالا از خودتون پرسیدید که چرا ما باید نماز را به زبان عربی بخونیم؟و چرا نمی تونیم اونطور که دوست داریم خدای خودمون را ستایش کنیم؟ چرا دینی را برگزیدیم که به به ایران تحمیل شده؟ وچراهای دیگه ...

فقط در یک چیز مطمئنم. اونهم اینه که وقتی هممون مردیم و در پیشگاه خدای یکتا قرار گرفتیم و ازمون پرسیده شد که چرا از خدا نترسیدید و چرا خدا را نپرستیدید واز خدا چیزی نفهمیدید ، جواب چیه؟

پاسخ بسیاری اینه که ما خدایی را پرستیدیم که پدرانمان پرستیدند. واگر قرار این آدم ها تبرئه بشندبدون شک تمام مشرکان و بت پرستان هم تبرئه میشن . چون اون ها هم خدایی را پرستیدند که پدرانشان پرستیدند. من اصلا قصد ندارم نظر شما را نسبت به این موضوع با خودم همراه کنم.ولی عاقلانه باید فکر کرد...

مردی از پارس

اسلام یا زرتشت؟

دروود بر ایرن.

حتما فکر می کنید توی این متن من قصد دارم اسلام را بکوبم یا نه شاید هم زرتشت را.

نه .اصلا اینطور نیست. من شاید اگر قران نخونده بودم (البته فارسی) ،شک می کردم که این دین یک دین الهی .چون سرشار از اجبار.(البته خود قران به انسان آزادی زیادی داده. ولی اسلامی که توی ایران ،نه.فقط اجبار!)

باید قبول کرد که این دین به ایران و مردم ایران تحمیل شده.اگر توی این موضوع تردید دارید میتونید به تاریخ و تمدن ایران در زمان هخامنشیان وساسانیان مراجعه کنید.رفاه بی نظیر در این دوران برای مردم ایران گویای این موضوع هست. پیشنهاد می کنم حتما نگاهی به نامه ی یزدگرد سوم پادشاه ساسانی هم بندازید.

اگر یه خورده توی دینمون ریز بشیم میبینیم که ما حتی حق نداریم خدای خدمون را هم به زبون خودمون ستایش کنیم.فقط عربی ،عربی ،عربی.

مثل اینه که خدا فقط زبون عربی می فهمه.روزی بیش از ده مرتبه می گیم الحمد الله رب العالمین ولی واقعا نمی دونیم که ستایش مخصوص خدایی است که پروردگار جهان و جهانیانست...

مگه ما داریم هر روز برای خدا املا می گیم که لازم نیست خودمون چیزی بفهمیم.میگن باید عربی باشه تا بین مسلمانان وحدةالکلمه وجود داشته باشه. جدا که خیلی حرف خنده داریه.جامعه ی ما یکی از کثیف ترین جامعه های دنیاست.مردمی سرشار از احساسات دروغ گویی ،دزدی و کلاه برداری (البته منظورم ایرانی نیست). اگر به زمان هخامنشیان برگردیم، هردوت که به دروغ گوی تاریخ معروف ، در کتاب خودش وقتی به ایران میاد به یک چیزی اقرار میکنه .در خلاصه ای ازحرف هاش  اون میگه:

ایرانی ها آدم های بسیار عجیبی هستند.توی این مدت ندیدم که کسی به دیگری دروغ بگه، دزدی کنند و یا به هم دشنام بده. اون ها به همدیگر احترام میذارند و همدیگر را با نام های زیبا صدا می زنند. اونها در طول روز 5 وعده خدای خودشون که اهورا مزدا نام دارد را ستایش می کنند.

یادم نمیاد کی بود.فقط یادم که توی یک کتابی از یک جهانگرد فرانسوی که در دهه ی 70 از ایران دیدن کرده بود اینطور نوشته بود:

ایرانیی ها عجیبترین آدم هایی هستند که تاب به حال دیدم. بسیار مهمانواز ولی فوق العاده دروغگو.آدم احساس می کنه که این مهمانوازی اون ها هم دروغ.اونها هر روز صبح که از خواب بیدار میشن توی فکر این هستند که سر همدیگر کلاه بذارند . اولی سر دومی کلاه می ذاره و دومی سر نفر سوم.و جالب اینجاست که کسی صداش در نمیاد. چون نفر سومی هم که سرش کلاه رفته توی فکر اینه که فردا سر کسی دیگر را کلاه بذاره.

حالا خودتون قضاووت کنید، چرا ما از عرش به فرش سقوط کردیم؟

مطمئنا به یک جواب بیشتر نمی رسید. قدرت دین!!!

 مردی از پارس

مردی از پارس

فکر کنم که امسال دیگه نوبت جنتی یا کروبی ویا ... باشه!!!

اگر کاوه ی آهنگر بود می دونست که چطوری حق ما را از این اعراب سوسمار خور بگیره . ولی افسوس ...

درست که کاوه نیست ولی فرزندان کاوه هنوز هستند .

باهم یک صدا فریاد میزنیم:

سال ۲۵۶۶ سال بنیانگذار ایران

سال کوروش بزرگ

پیراهنت را پاره کردند     مرد و زنت آواره کردند

 خاک تورا خونین نوشتند   آنها که ننگ این بهشتند

 گنجینه هایت رفته تاراج    جان تو را صد زخمه آماج

 فرهنگ تو رو به زوال است   امروز آسودن محال است

فرستنده:دنی

سازمان قضائی و آئین دادرسی هخامنشیان

« افلاطون : قانون ایرانی در نهایت عقل و درایت توصیف شده است»

وضعیت قضاوت در کشورهای فتح شده

تشکیلات فضایی ممالک غیر ایرانی ظاهراً وضع قضایی خود را به همان شکل پیشین خود حفظ کرده بودند . یعنی اقوام تحت سلطه با توجه به آیین و مقررات مذاهب و ادیان خاص خود به قضاوت میپرداختند و حاکمان هخامنشی هیچ دخالتی در نظام اجتماعی ایشان نمی نمودند .
این یکی از ملاک ها و عوامل بسیار مهم ساختار قدرت هخامنشی بود که نقش بسیار زیادی در ثبات این دولت و ماندگاری آن داشت. همچنین امکان حفظ فرهنگ های محلی و نظام های عادی در جوامع جدید را فراهم می ساخت .

حیطه اختیارات حاکمان منسوب از طرف هخامنشی ها
با این حال نسبت به آنچه که به سیاست کشور یا شخص پادشاه مربوط میشد، قضاوت آن توسط قضات بلندپایه و معتمد بنام ساتراپ ها و یا توسط پادشاه هخامنشی بود. این ساتراپ ها در واقع نماینده مرکز در استان های اطراف بودند و به نوعی حاکمان هخامنشی محسوب می شدند .

جرائم مربوط به امنیت کشور از قبیل طغیان و توطئه در صلاحیت ساتراپ ها بوده است، و آنها لااقل در امور جزایی خاص خود ، دارای همان حقوقی بوده اند که پادشاهان هخامنشی دارا بوده اند.

عدالت و قانون در زمان هخامنشیان

در زمان هخامنشیان به داوری و احقاق حق اهمیت داده میشد، چنانچه به نقل از هرودت مورخ نامی آورده شده است:
· «بیش از هر چیز دادگستری مورد توجه ایرانیان بوده است . چنانچه مردی بسیار بزرگ و باهوش که دیوکیس نام داشت میان قوم ماد قد برافراشت.
· مادها او را در دهکده خود به عنوان قاضی برگزیدند. ساکنان دهکده های دیگر نیز به سوی او شتافتند و دعاوی خود را به داوری او واگذار نمودند.
· روزی رسید که مردم به هیچکس جز او برای مرافعات خود رو نمیآوردند. سرانجام در یک انجمن همگانی به پادشاهی انتخاب شد.»
و او کسی نبود جز کورش بنیادگذار سلسله هخامنشی.

تنظیم قانون در دولت هخامنشی
در مورد جمع آوری قانون در زمان هخامنشی گفته شده است که:
· «در زمان سلطنت داریوش، وی دستور داد که یک قانون مدنی کامل از روی قوانین کشورهای تابعه و قوانین ایران تهیه و مورد عمل قرار دهند که بعدها همان قانون پایه گذار قانونگذاران روم و سایر کشورهای جهان گردید.»

. افلاطون : قانون ایرانی در نهایت عقل و درایت توصیف شده است .

دادگاه های مختلف در این دوره
عدالت در زمان هخامنشیان توسط دادگاههایی که به ریاست سران طبقات جامعه تشکیل می شد اجراء میگردید، ایشان در آراء و احکام قضایی خود به سنن کهن و قوانینی که «داتا» نامیده میشد استناد میکردند.
دادگاههای رسمی دیگری وجود داشت که داوران آنها به «داته برا» مرسوم بودند و مستقیماً از طرف پادشاه منصوب میشدند و شغل آنان نیز مورثی بود.

استبداد ایرانی یا نظمی اجتماعی ؟
موروثی بودن قضات ، نشان از آن دارد که استبداد ایرانی ، به مفهومی که نزد غربی ها معروف است ،‌ نبوده است . چنانچه وراثت در میان قضات موجب می شده است که نظمی اجتماعی در میان مسؤولین اصلی قضاوت در کشور وجود داشته باشد که خارج از حیطه اختیار شاه بوده است و شاه مجبور به پیروی از آن می بود .

به همین جهت امکان آن نبود که شاه هرکس را که می پسندد و دوست دارد ، نصب کند و از طرف دیگر مجبور بود که کارها و تصمیماتش را با این قضات هماهنگ نماید و از مخالفت با آنها بطور علنی دست بردارد .

راجع به اهمیت عدالت و اجرای آن در عهده هخامنشی منقول است که کورش از زبان استاد خود گفته است:
عدالت آن است که به مقتضای قانون و حق باشد و هرچه را از راه حق منصرف شود ستم و بی عدالتی است و قاضی عادل آن است که فتوایش به اعتبار قانون و مطابق حق باشد.»

شورای مشورتی شاهی
شورایی از داوران شاهی که برای مدت عمر تعیین میشدند در مسائل مشکل حقوقی به او کمک میکردند این شورا خود نیز حق داوری داشت و شاه مراقب بود که مبادا در احکام آنها تجاوزاتی روی دهد
این مسئله هم تأکید دیگری است بر نظام غیر استبدادی حکومت و قضاوت . چرا که وجود قضاتی مادام العمر مانع آن می شد که قضات برای ترس از برکنار شدن ، مخالف حق و قانون عمل کنند و یا بر طبق رضایت شاه عملی نادرست را مرتکب شوند .

حمایت از قوانین ملت ها
آخرین اعلامیه داریوش برنامه جهانداری اوست که از آن به نام برنامه فرمانروایی جهانی آریایی یاد شده است.
بدین اساس هر جامعه مذهبی یا قومی که به رسمیت شناخته شده بود قانون نامه ای تهیه کرد و برای آنکه قانون نامه ها لازم الاجراء گردد، او خود را حامی و مروج آنها میدانست و هر یک را «قانون شاهی» میخواند و از آن پس در امور قضایی بنابر «قانون شاهی» عمل میشد.

قوانین ملت ها
· مصری ها :قانونهای مصری به فرمان داریوش گردآوری شد .
مغان زرتشتی : مغان نیز به دستور داریوش به جمع آوری قوانین خود مشغول شدند و اصل کتاب وندیداداز جمع آوری این قوانین به دست آمده است
· یهودیان : یهودیان به دستور داریوش قوانین دین خود را جمع آوری کردند و هنوز هم در زبان عبری قانون را «دات» میگویند که از واژه «داته» فارسی باستان آمده است.  

نمایی دیگر از نظم غیر استبدادی با ظاهر فردی
در ایران زمان هخامنشیان، از آنجایی که تمام قدرتها و اختیارات و من جمله قوه قضاییه زیر نفوذ و اقتدار شاه بود، هیچ حق و منطقی در مقابل او عرض وجود نمیکرد و غالباً شاه عمل قضاوت را به یکی از دانشمندان مجرب و سالخورده واگذار مینمود .
بعد از آن یک محکمه عالی وجود داشت که از هفت نفر قاضی تشکیل میشد و پایینتر از محکمه های محلی بود که در سراسر کشور وجود داشت.

این نشان می دهد که چنین مرسوم بوده است که حتما شاه ، فردی سالخورده و کارکشته و نه جوان و خام را از میان دانشمندان کشورش برگزیند و او عالی ترین مقام قضایی کشور و امپراطوری خواهد بود .
یعنی چنین نیست که شاه به هر ترتیبی که خود بخواهد ، حکم کند و دیگران را به مجازات برساند تا نابسامانی و اضطراب همه مردم را بگیرد .

نقش کاهنان و غیر کاهنان
قوانین و مقررات را کاهنان وضع میکردند و تا مدت زیادی کار رسیدگی به دعاوی را برعهده داشتند ولی بعدها افرادی به این گونه کارها رسیدگی میکردند که از طبقه کاهنان نبودند .
معمولاً در دعاوی به استثناء آنهایی که از اهمیت فراوان برخوردار بودند ضمانت را میپذیرفتند و در محاکمات از راه رسم خاص و منظمی پیروی میشد.

نقش و اختیارات شاه
درزمان هخامنشیان چون ریاست عالیه امور قضایی کشور برعهده شاه بود، او بزرگترین داور محسوب شده و احکام نهایی با رأی و صلاحدید او صادر میشد .
شاه میتوانست مجرم را عفو نموده یا در مجازات وی تخفیف داده و یا مجازاتی دیگر غیر از آنچه که در قانون پیش بینی شده بود مقرر نماید و حتی کیفرهای دیگر را نیز به نحوی که صلاح میدید در مورد مجرمین به مورد اجرا میگذاشت.

چنین حقی معمولا در همه قوانین کشورها ، بصورت های کم یا زیاد وجود دارد و عالی ترین فرد اجازه نقض حکم را داراست . چنانچه رئیس جمهور در کشور آمریکا می تواند حکم اعدام را نقض کند و یا حتی برخی قوانین کنگره ( مجلس در نظام آمریکا ) را نقض کند .

آئین دادرسی و روش محاکمه
در زمان هخامنشیان برای آنکه کار محاکمات به درازا نکشد برای هر نوع دعوی مدت زمان معینی مقرر شده بود که می بایست در ظرف آن مدت حاکم صادر شود .

همچنین به طرفین دعوی پیشنهاد سازش از طریق داوری میکردند تا دعوایی که میان انها اتفاق افتاده است توسط داور و به طرفین مسالمت آمیز حل و فصل شود .

سخنگویان قانون یا وکیلان
چون رفته رفته سوابق قضایی زیاد شد و قوانین و مقررات طول و تفصیل پیدا کرده بود گروه خاصی به نام «سخنگویان قانون» پیدا شدند که مردم در امور قضایی با آنها بحث و مشورت میکردند و برای پیش بردن دعاوی خود از ایشان کمک میگرفتند.

روزي در آخر ساعت درس يك دانشجوي دوره دكتراي نروژي سئوالي مطرح كرد : استاد شما كه از جهان سوم مي آييد . جهان سوم كجاست؟؟ فقط چند دقيقه به آخر كلاس مانده بود. من در جواب مطلبي را في البداهه گفتم كه روز به روز بيشتر به آن اعتقاد پيدا مي كنم . به ان دانشجو گفتم: جهان سوم جايي است كه هر كس بخواهد مملكتش را آباد كند خانه اش خراب مي شود و هر كس كه بخواهد خانه اش آباد شود بايد در تخريب مملكتش بكوشد.

پروفسور محمد حسابي

فرستنده:مریم(عسل)

داستانی از زمان عمر(خشم اهورا بر او باد)

در روزگار عمر یکی از شاهزادگان ایرانی را که به اسارت در آمده بود عمر او را فرا خواند و به وی گفت:ما با تو کاری نداریم هر انچه خواهی بگو تا به تو دهم.شاهزاده گفت:ما ایرانیان را دهقان گویند از تو می خواهم دهی و یران به من بدهی تا آبادان سازم.عمر فرستاد تا چنین دهی بیابند که نیافتند .

منازل در منازل می بریدند/به ایران در دهی ویران ندیدند

جهان بود از خوشی چون باغ گلزار /پر از باغ و رز و پرکشت و پرکار

چو برگشتند یکسر بوم ایران /ندیدند اندر آن یک جای ویران

پس شاهزاده در پاسخ عمر گفت مقصودم آن بود که ببینید ما جای ویران نداریم و مملکتداری را کار بازی نیست و رئیس مملکت باید مانند خورشیدی نور بتابد و عدل گسترد و به مظلوم برسد و به هر کاری مردی در خور آن فرستد تا ملک و ملت بر جا ماند.

سوزاندن کتاب های ایرانیان توسط اعراب (خشم اهورا بر آنان باد)

دولتشاه سمرقندی در((تذکره الشعرا)) راجع به از بین بردن کتاب های ایرانیان چنین نوشته است:

(( و نیز حکایت کنند که امیر عبد االله بن طاهر که بروزگار خلفای عباسیان امیر خراسان بود روزی در نیشاپور نشسته بود شخصی کتابی آورد و به تحفه پیش او نهاد. پرسید که این چه کتابی است گفت این قصه وامق و عذراست. خوب حکایتی است که حکما بنام شاه انوشیروان جمع کرده اند. امیر فرمود که ما مردم قرآن خوانیم بغیر از قرآن و حدیث پیغمبر چیزی نمی خوانیم ما را از این کتاب در کار نیست و این کتاب تالیف مغان است و پیش ما مردود است.فرمود تا ان کتاب را در آب انداختند و حکم کرد که در قلمرو من هر جا که تصانیف عجم و مغان باشد جمله را بسوزانند تا روزگار آل سامان اشعار عجم را ندیده اند و اگر احیانا نیز گفته باشند مدون نکرده اند.

دیگران نیز نوشته اند که ابی وقاص عامل خلیفیه در ایران از عمر راجع به نقل مطالب کتابهای ایرانی به عربی سوالی نمود عمر دستور داد که آن ها را به آب افکنند زیرا اگر متضمن هدایت وارشاد باشد خداوند ما را به کتابی راهنما تر از آن ها هدایت کرده و اگر سبب گمراهی است که نیازی بدانها نیست.

ابن خلدون می نویسد: (( ابن علوم فارس اللتی امر عمر رضی الله عنه بمحو عند الفتح...)) راجع به سوزانیدن کتابخانه اسکندریه نیز نوشته اند که عمروبن العاص فاتح مصر که بر ذخایر علمی اسکندریه دست یافته بود از عمر راجع به آن ها سوال کرد عمر جواب داد : ((اما کتب اللتی ذکرتها فان کان فیها ما یوافق کتاب الله فقی کتاب الله عنه غنی و ان کان فیها ما یخالف کتاب الله فلا حاجه الیه فقدم با عدامها ...)) یعنی ((راجع به کتابهایی که گفته ای اگر در انها مطالبی موافق کتاب خداست با وجود آن کتاب استغنا حاصل است و اگر در آنها چیزی بر خلاف کتاب خدا حاجتی بدان نیست و بنابود کردن آن ها اقدام کن.)) به محض رسیدن این فرمان به عمروعاص کتابها را بین گرمابه های اسکندریه تقسیم کرد تا در تونهای حمام آن ها را بسوزانند و نوشته اند که این کتاب ها سوخت شش ماه حمامهای اسکندریه را تامین نمود.))

ابن قفطی جمالدین ابوالحسن علی بن یوسف متولد مصر(568-656 ه ) در کتاب ((ترجم الحکما)) چنین نوشته است :

(( ... شخصی به نلم یحیی نحوی در مصر و اسکندریه زندگی می کرد که از فلاسفه این کشور محسوب می شد.پس از آن که کشور مصر به دست عمروعاص که مردی فهیم بود با او به گفتگو پرداخت و محضر او را قابل استفاده تشخیص داد. مخصوصا نکات منطقی و دلائل روشن او که در پرده الفاظ فلسفی پوشیده شده بود و طبعا تا آن روز به گوش عمروعاص نریسده بود برایش ارزش داشت لذا ساعات فراغت را با او به مباحثه میپرداخت.

یکروز یحیی نحوی به عمروعاص گفت اکنون که دیگر مصر و شهرهای آن در ید قدرت شماست طبعا چیزهای است که به درد عرب می خورد و حق تملک آن از عرب است ولی اشیایی هم هست که مورد استفاده شما نیست اگر آن را به اهلش بازگردانید شایسته تر باشد. عمروعاص پرسید مقصود تو چیست؟ یحیی گفت : در خزائن سلطنتی کتب فلسفی و علمی هست که اکنون مخازن لاک و مهر شده و کسی دسترس بدان ندارد خوب است اجازه داده شود که در اختیار علمیه گذارده شود

عمرو عاص پس از انکه تاریخچه آن کتابخانه را از یحیی شنید گفت من حرفی ندارم ولی بدون اجازه خلیفه نیز دستوری در این باره نخواهم داد و طی نامه ای که به عمر نوشت از او در این خصوص استجازه کرد.فرمان عمر رسید و به دین جمله ختم می شد : (( و اما الکتب اللتی....)) بلافاصله دستور داد کلیه کتب را بین گرمابه داران شهر تقسیم کردند. برای مدت شش ماه کلیه گرمابه های اسکندریه به حرارت کتب کتابخانه گرم می شد.))

ابوریحان بیرونی در آثار الباقیه نوشته است : که قتیبه بن مسلم عامل حجاج در دفعه دوم که به خوارزم رفت همه دانشمندان و موبدان و دبیران که واقف بعلوم و ادبیات ساسانی بودند کشت و کتاب ها را سوزانید و با کشته شدن و اواره گردیدن آن ها این طبقه علوم و ادبیات و تاریخ نیز محو و نابود گردید. ابن خلدون نوشته است وقتی سعد بن ابی وقاص مدائن را گشود به عمر راجع به کتاب های کتابخانه آنجا نوشته و عمر دستور داد ان ها را به آب افکنند.

مرگ كوروش بزرگ

(پیامبر خدا) 

مرگ کوروش نيز چون تولدش ظاهرا به تاريخ تعلق ندارد. هيچ روايت قابل اعتمادي که از چگونگي مرگ کوروش سخن گفته باشد در دست نداريم و ليکن از شواهد چنين پيداست که کوروش در اواخر عمر براي آرام کردن نواحي شرقي کشور که در جريان فتوحاتي که او در مغرب زمين داشت ناآرام شده بودند و هدف تهاجم همسايگان شرقي قرار گرفته بودند به آن مناطق رفته است و شش سال در شرق جنگيده است. بسياري از مورخين ، علت مرگ کوروش را کشته شدنش در جنگي که با قبيله ی ماساژتها ( يا به قولی سکاها ) کرده است دانسته اند. ابراهيم باستاني پاريزي در مقدمه اي که بر ترجمه ي کتاب « ذوالقرنين يا کوروش کبير » نوشته است ، آنچه بر پيکر کوروش پس از مرگ مي گذرد را اينچنين شرح مي دهد :سرنوشت جسد کوروش در سرزمين سكاها خود بحثي ديگر دارد. بر اثر حمله ي كمبوجيه به مصر و قتل او در راه مصر ، اوضاع پايتخت پريشان شد تا داريوش روي كار آمد و با شورش هاي داخلي جنگيد و همه ي شهرهاي مهم يعني بابل و همدان و پارس و ولايات شمالي و غربي و مصر را آرام كرد. روايتي بس موثر هست كه پس از بيست سال كه از مرگ کوروش مي گذشت به فرمان داريوش ، جنازه ي کوروش را بدينگونه به پارس نقل كردند:شش ساعت قبل از ورود جنازه به شهر پرسپوليس ( تخت جمشيد ) ، داريوش با درباريان تا بيرون شهر به استقبال جنازه رفتند و جنازه را آوردند. نوزاندگان در پيشاپيش مشايعين جنازه ، آهنگهاي غم انگيزي مي نواختند ، پشت سر آنان پيلان و شتران سپاه و سپس سه هزارتن از سربازان بدون سلاح راه مي پيمودند ، در اين جمع سرداران پيري كه در جنگهاي کوروش شركت داشته بودند نيز حركت مي كردند. پشت سر آنان گردونه ي باشكوه سلطنتي کوروش كه داراي چهار مال بند بود و هشت اسب سپيد با دهانه يراق طلا بدان بسته بودند پيش مي آمدند. جسد بر روي اين ردونه قرار داشت. محافظان جسد و قراولان خاصه بر گرد جنازه حركت مي كردند. سرودهاي خاص خورشيد و بهرام مي خواندند و هر چند قدم يك بار مي ايستادند و بخور مي سوزاندند. تابوت طلائي در وسط گردونه قرار داشت. تاج شاهنشاهي بر روي تابوت مي درخشيد ، خروسي بر بالاي گردونه پر و بال زنان قرار داده شده بود – اين علامت مخصوص و شعار نيروهاي جنگي کوروش بوده است. پس از آن سپهسالار بر گردونه جنگي ( رتهه ) سوار بود و درفش خاص کوروش را در دست داشت. بعد از آن اشيا و اثاثيه ي زرين و نفايس و ذخايري كه مخصوص کوروش بود – يك تاك از زر و مقداري ظروف و جامه هاي زرين – حركت مي دادند.همين كه نزديك شهر رسيدند داريوش ايستاد و مشايعين را امر به توقف داد و خود با چهره اي اندوهناك ،‌ آرام بر فراز گردونه رفت و بر تابوت بوسه زد ؛ همه ي حاضران خاموش بودند و نفس ها حبس گرديده بود. به فرمان داريوش دروازه هاي قصر شاهي ( تخت جمشيد ) را گشودند و جنازه را به قصر خاص بردند. تا سه شبانه روز مردم با احترام از برابر پيكر کوروش مي گذشتند و تاجهاي گل نثار مي كردند و موبدان سرودهاي مذهبي مي خواندند.روز سوم كه اشعه ي زرين آفتاب بر برج و باروهاي كاخ باعظمت هخامنشي تابيد ، با همان تشريفات جنازه را به طرف پاسارگاد – شهري كه مورد علاقه ي خاص کوروش بود - حركت دادند. بسياري از مردم دهات و قبايل پارسي براي شركت در اين مراسم سوگواري بر سر راهها آمده بودند و گل و عود نثار مي كردند.در كنار رودخانه ي کوروش ( كر) مرغزاري مصفا و خرم بود. در ميان شاخه هاي درختان سبز و خرم آن بناي چهار گوشي ساخته بودند كه ديوارهاي آن از سنگ بود هنگامي كه پيكر کوروش به خاك مي سپردند ، پيران سالخورده و جوانان دلير ، يكصدا به عزاي سردار خود پرداختند. در دخمه مسدود شد ، ولي هنوز چشمها بدان دوخته بود و كسي از فرط اندوه به خود نمي آمد كه از آن جا ديده بردوزد. به اصرار داريوش ، مشايعين پس از اجراي مراسم مذهبي همگي بازگشتند و تنها چند موبد براي اجراي مراسم مذهبي باقي ماندند.

نیا را همی بود آیین و کیش .....  پرستیدن ایزدی بود پیش

نگویی که آتش پرستان بدند .....  پرستنده ی پاک یزدان بدند

در آن گه بدی آتش خوب رنگ .....  چو مرد تازیان راست محراب سنگ

فردوسی بزرگ

َ

بناهای هخامنشی

بناهای هخامنشی

در تخت جمشید که از دوره سلطنت داریوش اقامتگاه پادشاهان بوده، ابنیه به سبک کاخ ها اهمیت زیادی دارد. کاخ های تخت جمشید در روی یک سکوی بلند قرار گرفته و با وجود داشتن اشکال مختلف معماری ساختمان واحدی را تشکیل می دهند که قدرت و عظمت دولت هخامنشیان را نمایان می سازد و از آثار ملتی است که موسس و موجد هنر و صنعت دوره هخامنشیان بوده است.

کلیه این ابنیه، به استثنای یکی از آنها که به دوره اردشیر سوم تعلق دارد، طبق فرمان داریوش و خشیارشا بنا شده و ما می توانیم از روی آنها در باره وسعت فعالیت ساختمانی این پادشاهان و سبک معماری دوران شکوه و جلال دولت هخامنشیان قضاوت کنیم. در تخت جمشید دو نوع ساختمان به خوبی به چشم می خورد یکی "تاچار" قصر زمستانی، که در زمان داریوش ساختمان آن آغاز گردید و دیگری "آپادانا" سالن روبازی که بر روی ستونهای بلند باریک با پوشش چوبی استقرار دارد. این قصر در زمان داریوش بنا شد و در زمان خشیارشا و اردشیر اول تجدید گردید. سالن صد ستونی هم که در زمان خشیارشا بنا شده از همین نوع محسوب می شود.

بنای قصر داریوش که در اقامتگاه دیگر پادشاهان در پایتخت قدیم عیلام، یعنی شوش ساخته شده، نوع دیگری است. در آنجا ابنیه قصر در اطراف حیاط مرکزی بر صبق اصول معماری ماورای دجله و فرات متمرکز شده است.

کلیه این آثار مختلف معماری، حاکی از سنن مختلفی است که بر اساس آنها سبک معماری دوران هخامنشیان به وجود آمده است. تردیدی نیست که هنر هخامنشیان از لحاظ این که یک هنر درباری بوده و از لحاظ عظمت و جلال می بایستی قدرت و جبروت پادشاهان را نمایان سازد، به دست ملل و قبایل گوناگون بنا شده و خود ایرانیان در بنای آن کمتر کار کرده اند.

در این هنر علاوه بر عناصر هنر محلی ایرانی، عناصری نیز از هنر بین النهرین و مصر و یونان نیز به چشم می خورد. در شوشو از روی کتیبه داریوش اول معلوم می شود که استادان کلیه ملل در ساختمان کاخ، که نشانه قدرت و عظمت حکومت هخامنشیان بوده است، شرکت داشته اند.

از کتاب تاریخ ایران باستان نوشته میخائیل میخائیلوویچ یاکونوف ، ترجمه روحی ارباب

  اهورمزدا،این سرزمین پارس را از سپاه دشمن،از

بد سالی و دیو دروغ به پایا .

 اشو زرتشت

ششم فروردین